No comments yet

Një lutje kur nuk e ndjen Perëndinë afër — Meditim ditor

Isaia 41:10: “Kështu që mos kini frikë, sepse unë jam me ju; mos u mërzisni, sepse unë jam Perëndia juaj. Unë do t’ju forcoj dhe do t’ju ndihmoj; do t’ju mbështes me dorën time të djathtë.” Një ndjenjë e paqes, stabilitetit dhe përkatësisë. Një ngarkesë u ngrit mbi supet e mia. Një sens drejtimi dhe qëllimi. I ndjeja të gjitha këto gjëra kur iu luta Perëndisë. Ndihesha sikur ai ishte aty pranë, duke ecur me mua, duke mbajtur dorën time. E ndjeva sipër në atë që bëra dhe të gjitha ato që pashë. Dhe, pas një etapë në jetën time të paqëndrueshmërisë së plotë, të gjitha ato ndjenja u zhdukën. Kishte aq shumë ndryshime në një kohë sa thjesht u mpiva. Ndihej sikur shpirti im të ishte verbuar dhe unë fillova të dyshoja gjithçka. Ku shkoi Zoti? A më la Zoti? A ishte Perëndia ndonjëherë me të vërtetë atje për të filluar me…? është një bekim i tillë nga Zoti që ai na jep ato shqisa për ta provuar atë dhe dashurinë e tij. Sidoqoftë, Hebrenjve 11: 1 na kujton të mos mbështetemi në ato ndjenja: “Dhe besimi është siguria e gjërave që shpresohen, tregim i gjërave që nuk shihen.” Edhe kur ne nuk mund ta shohim Zotin, shkrimi na bën thirrje të kemi besim gjithsesi. Zoti dëshiron që ne të kemi besim te kush na thotë se është, në vend se çfarë mund t’i perceptojmë rrethanave tona. Kjo përfshin ndjenjat tona.

Comments are closed.